Oleh, M. Rifqi Hasan Mahasiswa semester 7 PBSD UM Kuningan
KUNINGAN(VOX) – Lembur pasir anu tiis jadi saksi kana lalakon hirup saurang lalaki anu wastana Kiki. Baheula, Kiki téh kawentar salaku nonoman anu parangi soméah, leungeunna ampuh melak naon baé jadi jadi, sarta sorot panonna pinuh ku sumanget. Nanging, kaayaan ayeuna geus béda pisan. Kiki kiwari leuwih loba ngahuleng, sorot panonna alum lir ibarat srangéngé anu kahalangan ku méga hideung. Haténa raheut, tatu anu kacida jeron lantaran ditinggalkeun ku deudeuhna, Lasa,Lasa téh pamajikan Kiki anu geulis budi parangi sarta satia. Maranéhna hirup babarengan dina kaayaan basajan tapi pinuh ku kadeudeuh. Nanging, takdir miboga rencana séjén. Sanggeus sababaraha taun ngawangun rumah tangga, Lasa dipundut ku Nu Maha Kawasa alatan panyakit anu teu disangka-sangka. Saprak poé éta, dunya Kiki asa rungkad, sarta cahaya dina hirupna asa pareum sakaligus.
Tatapakan Kasangsaraan
Saban isuk, Kiki sok diuk di téras imahna bari neuteup ka kebon kembang anu baheula dirawat ku Lasa. Kembang-kembang éta ayeuna mimiti layu, sakumaha layuna harepan Kiki. Dina pikiranna, masih kénéh ngahiang sora Lasa anu sok nanya, “Kang, badé tuang ayeuna?” atawa sora seuri Lasa nalika maranéhna keur babarengan di sawah. Ditinggalkeun ku Lasa téh lain ngan saukur kaleungitan batur hirup, tapi pikeun Kiki mah asa kaleungitan pituduh jalan. Raheut haténa tacan cageur sanajan waktu geus lumampah ampir dua taun. Unggal juru imah ngan saukur jadi panginget kana kanyeri. Kiki ngarasa yén hirupna téh geus taya hartina deui, sabab sagala anu dipilampah ku manéhna baheula téh niatna ngan saukur pikeun nyieun Lasa bagja.
Lalaki nu Nyepi dina Tunggara
Babaturan Kiki di lembur, saperti Mang Jana, mindeng nganjang sarta ngupahan. “Ki, ulah terus-terusan neundeun kasedih. Lasa geus tenang di alam kalanggengan. Mun anjeun terus kieu, karunya ka diri sorangan, karunya ogé ka almarhumah,” ceuk Mang Jana bari nunda cikopi dina méja. Kiki ukur bisa ngarénghap panjang. “Mang, lain kuring teu hayang hudang, tapi rasa leungit ieu téh geus nyaliara kana tulang sumsum. Unggal kuring ningali barang-barang anu kantos dicepeng ku Lasa, haté kuring asa ditiruk ku hinis. Raheutna can garing, Mang. Peurihna masih kénéh karasa unggal kuring ngarénghap. Kiki leuwih milih nyepi. Manéhna jarang kaluar imah iwal ti indit ka makam Lasa. Di makam, manéhna sok lila diuk bari ngadu’a, ngusapan tetengger batu, sarta ngobrol sorangan lir ibarat Lasa masih kénéh aya di hareupeunana. Urang lembur neuteup karunya, ningali saurang lalaki anu sakitu gagahna bisa tumpur ku rasa asih anu kacida jeron.
Titik Balik tina Kasedih
Hiji peuting, nalika hujan ngijih turun di lembur, Kiki ngimpi panggih jeung Lasa. Dina impian éta, Lasa maké pakéan bodas anu bersih sarta wajahna kacida cahayaanana. Lasa teu nyarita nanaon, manéhna ngan saukur mesem bari nujul ka arah kebon maranéhna anu geus ruksak. Eta imut téh lain imut kasedih, tapi imut anu pinuh ku harepan. Isukna, Kiki hudang kalayan rasa anu béda. Manéhna mimitian neuteup kaca, ningali dirina anu geus kuleuheu jeung teu kaurus. Manéhna sadar yén mikacinta Lasa téh lain hartina kudu milu “maot” babarengan jeung kasedih. Kasatiaan anu bener nyaéta kalayan neruskeun kahadéan-kahadéan anu baheula dipilampah ku Lasa. Kiki mimiti nyokot pacul sarta mérésan deui kebon kembangna. Manéhna melak deui rupa-rupa kembang anu dipikaresep ku Lasa. Unggal kembang anu mekar, ku Kiki dianggap salaku simbol yén asihna ka Lasa tetep hirup, tapi dina wangun anu leuwih wijaksana.
Harepan Anyar
Waktu terus lumampah. Kiki kiwari geus mimiti campur deui jeung urang lembur. Raheut haténa mémang ninggalkeun tapak, tapi tapak éta dijadikeun kakuatan. Manéhna jadi jalma anu leuwih sabar sarta leuwih loba mantuan batur anu keur ngalaman kasusah, sabab manéhna apal pisan kumaha rasana hirup dina poékna kasedih. Kiki ngarti ayeuna, yén ditinggalkeun téh nyaéta cara alam nguji saberapa ikhlas urang masrahkeun sagalana ka Nu Maha Kawasa. Lasa mémang geus euweuh sacara raga, tapi sumanget jeung kadeudeuhna tetep maturan léngkah Kiki. Lalaki raheut haté éta ayeuna geus mampuh imut deui, sanajan imutna boga hartos anu jero ngeunaan kateguhan haté saurang lalaki anu kungsi kaleungitan sagalana, tapi manggihan deui dirina dina kaikhlasan.
Sawangan Moral
Ikhlas jeung Pasrah: Narima perpisahan salaku takdir ti Gusti mangrupakeun jalan pikeun cageur tina kasedih.
Kanyaah nu Abadi: Mikacinta jalma anu geus tilar dunya bisa diwujudkeun ku cara neruskeun amal kahadéanana.
Bangkit tina Purwadaksi: Tatu haté ulah dijadikeun alesan pikeun eureun hirup, tapi kudu dijadikeun pangdorong pikeun jadi jalma anu leuwih mangfaat.***
Tinggalkan Balasan